Διόνυσος ή αλλιώς Τσαμάλι: Μάλλον κάτι ξέρω

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Μάλλον κάτι ξέρω

Ένα φιλί στα χείλη, παρακαταθήκη.
Το υπόλοιπο βράδυ θα περνούσε γρήγορα.
Είχε να θυμάται ένα ταξίδι στην καρδιά και ένα φιλί στα χείλη…
(9)

Η ιστορία του χωριού

…Από το 1924 τρεις τσελιγκάδες Σαρακατσάνοι των Αγράφων, ο Βελέντζας, ο Βαλαώρας κι ο Πατσαούρας κατέβαιναν να ξεχειμωνιάσουν σε τούτη την άκρη της Κωπαΐδας, που λεγόταν Τσαμάλι, με τα κοπάδια και τους υποτακτικούς τους.
Με τα πρόβατά τους μπροστά, που τα συνόδευαν οι μακρυμάλληδες σκύλοι τους και τις πραμάτειες τους, (τις βαριές κάπες, τ’ ασκιά, τις καρδάρες και τα άλλα συμπράγκαλα) φορτωμένα στα μικρόσωμα άλογά τους, κατέβαιναν το Φθινόπωρο ως εδώ, ξεχειμώνιαζαν και ανέβαιναν και πάλι στα ψηλώματα των Αγράφων.
Κάπου 620 απ’ αυτούς Σαρακατσάνοι, ύστερα από πολλές προσπάθειες δικές τους και ενέργειες του πολιτικού τους Καφαντάρη κατόρθωσαν να εγκατασταθούν οριστικά εδώ και να χτίσουν το χωριό.

Το ονόμασαν Διόνυσο, γιατί, σε μικρή απόσταση από τα νότια σπίτια του χωριού, βρίσκονται τ’ απομεινάρια ( μικρά διαμερίσματα και βάθρα αγαλμάτων σκαλισμένα στους πρόποδες του βράχου) ναού, που θεωρήθηκε ότι ήταν του θεού Διόνυσου, ενώ ήταν του Ηρακλή (Παυσ. 9.38 1-6).
Οι Τσαμαλιώτες δε μιλούν άλλη γλώσσα από την Ελληνική κι ούτε είχαν άλλο επάγγελμα από του βοσκού. Τώρα όμως έχουν πάρει και γεωργικούς κλήρους από την Κωπαΐδα, που τους καλλιεργούν κι έτσι ζουν με κάποια άνεση.
Παρ’ όλα αυτά όμως, κι ενώ απόχτησαν σύγχρονα σπίτια με όλες τις ανέσεις και χωριό με όμορφο σχέδιο, ευθύγραμμους δρόμους, ωραία πλατεία, απλόχωρο διδακτήριο και μια ομορφότατη εκκλησιά – σωστό βυζαντινό αρχιτεκτονικό υπόδειγμα, έργο βέβαια της αξιέπαινης ευσέβειας και καλαισθησίας τους – δεν ξεχνούν οι γέροι τουλάχιστον τα παλιά τους λημέρια.
Συνηθισμένοι άλλοτε να ζουν στις δασωμένες ψηλές βουνοκορφές της Νιάλας και του Τσιατούρα των Αγράφων, φτερώνει η ψυχή τους από το νόστο της επιστροφής για να χωθούν στα ρουμάνια τους, να δρασκελίσουν τις ρεματιές τους, ν’ ανασάνουν τον αέρα των ελατιάδων τους…

(Ευθύμιος Δάλκας (1909 – 2003), Λειβαδιά: Ιστορικοί περίπατοι στα βορειοανατολικά της – Αθήνα 1985)

Η ιστορία του μπλογκ

Τον Δεκέμβρη του 2007 έφτιαξα το Διόνυσος ή αλλιώς Τσαμάλι, θέλοντας με το όνομα να προβάλω το χωριό μου και με το περιεχόμενο να εκφράσω κάθε πτυχή της προσωπικότητάς μου προς κάθε κατεύθυνση.
Με σκληρή δουλειά και πολλή αγάπη έφτασα τις 250 και παραπάνω αναρτήσεις και τις 12.500 επισκέψεις χωρίς καμία προσπάθεια να διαφημιστώ πουθενά.
Αρχές του 2009 πήρα ανάποδες στροφές και έστειλα όλες τις αναρτήσεις στον αγύριστο.
Ήταν η εποχή που όλο το χωριό έψαχνε να βρει την ταυτότητα του bloger που είχε ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του χωριού. Δεν κατέστη δυνατό καθότι είμαι μεγάλη φάτσα, άτομο υψηλού δείκτη νοημοσύνης και φυσικά υπεράνω πάσης υποψίας.
Ψάχνοντας εκ των υστέρων για τις χαμένες αναρτήσεις διαπίστωσα την αγάπη του κόσμου βλέποντας πολλούς blogers να λένε τα καλύτερα και να αναδημοσιεύουν κείμενά μου.
Αποφάσισα να ανασυνταχτώ και ύστερα από κάποιους πειραματισμούς και κούφιες εξαγγελίες ανέσυρα από τα σκουπίδια μερικές από τις παλιές αναρτήσεις και επανέκαμψα με νέες τον Μάρτη του 2009.
Έκτοτε ανεβάζω από καμιά ανάρτηση περιστασιακά γιατί μυαλό για καθημερινές αναρτήσεις δεν υπάρχει και μακάρι να μην υπάρξει και ποτέ!